Tak, to jest Sunset Boulevard, Los Angeles, Kalifornia.
Jest koło 5-tej rano.
To zespół z wydziału zabójstw...
komplet detektywów i dziennikarzy.
Zgłoszono morderstwo w jednym z tych wielkich domów...
w bloku 10000.
Przeczytacie o tym w popołudniówkach, na pewno.
Usłyszycie w radio i zobaczycie w telewizji...
ponieważ była gwiazda jest zamieszana... jedna z największych.
Jednak zanim usłyszycie o tym wszystkim pomieszanym już i w złych proporcjach...
zanim ci felietoniści z Hollywood położą na tym łapy...
być może chcielibyście usłyszeć jakie były fakty... całą prawdę.
jeżeli tak, przyszliście na odpowiednią imprezę.
Jak widzicie, ciało młodego mężczyzny zostało znalezione...
pływające w basenie jej rezydencji...
z dwoma kulami w plecach i jedną w żołądku.
Nikt ważny, naprawdę.
Tylko scenarzysta z kilkoma filmami klasy B w dorobku.
Biedny głupek. Zawsze chciał mieć basen.
No cóż, w końcu dostał własny...
tyle że cena okazała się być nieco wysoka.
Cofnijmy się jakieś sześć miesięcy do dnia kiedy to wszystko się zaczęło.
Mieszkałem na rogu Franklin i Ivar.
Przeżywałem trudne chwile.
Nie pracowałem w studio od dłuższego czasu.
Więc siedziałem tam, wystukując oryginalne historyjki, dwie na tydzień.
Tyle że zdawało mi się, że traciłem talent.
Może nie były wystarczająco oryginalne.
A może były zbyt oryginalne.
Wiem tyle że nie sprzedawały się.
Taaak?
- Joseph C. Gillis? - Zgadza się.
Przyszliśmy po samochód.
Jaki samochód?
Plymouth rocznik 1946, składany dach. Numer rej. 40-R-116, Kalifornia.
Gdzie są kluczyki?
Dlaczego miałbym wam dać kluczyki?
Dlatego że już za długo bawiłeś się z firmą...
dlatego że masz trzy raty do tyłu, i dlatego że mamy nakaz sądowy.
No, dobra. Kluczyki.
Chyba że chcesz żebyśmy go odholowali?
Spokojnie, koledzy. Nie ma go tutaj.
A, więc to tak?
Pożyczyłem go koledze. Pojechał nim do Palm Springs.
W celach zdrowotnych, jak sądzę.
Jeżeli mi nie wierzycie zajrzyjcie do garażu.
Jasne, jasne, wierzymy ci. Tylko chcemy żebyś ty uwierzył nam!
Lepiej żeby samochód był tutaj jutro albo będą fajerwerki.
- Miło się z wami gada. - Ha.
No cóż, potrzebowałem około 290 dolarów...
i to naprawdę szybko, albo stracę auto.
Nie było go w Palm Springs, ani w garażu.
Wyprzedzałem nieco działania towarzystwa finansowego.
Wiedziałem, że będą się czepiać i że nie bedę miał szans.
Więc trzymałem je po drugiej stronie ulicy obok stanowiska pucybuta Rudiego.
Rudy nigdy nie zadawał żadnych pytań o finanse.
Patrzył tylko na twoje buty i od razu znał wynik.
Miałem oryginalną historię kitrając się do Paramount.
Mój agent twierdził, że była drętwa.
Znałem tam liczącego się producenta, który zawsze mnie lubił.
Nadszedł czas żeby to wykorzystać.
Nazywał się Sheldrake.
Był piekielnie cwanym producentem czego dowodził piekielny wrzód na żołądku.
Dobra, Gillis, masz 5 minut. O czym jest ta historia?
O zawodniku baseballa, rozgrywki młodzików.347.
- Aha. - Biedny dzieciak wmieszany w szantaż.
Stara się wygrać. Tyle, że szulerzy nie pozwalają mu.
Więc kazali mu wyrzucić Światową Serię, ha?
Mniej więcej z wyjątkiem zakończenia. Mam pewien dobry chwyt na to.
Aha. Masz tytuł?
Bases Loaded. Tu jest czterdziestostronicowy zarys.
Wezwij kogoś z działu czytania. Dowiedz się co mają o Bases Loaded.
Strasznie się na to napalili w Twentieth, tylko Zanuck pęka.
Może użyć Ty Power jako miejsca?
Ma pan dobrego człowieka na obsadę. Alana Ladd.
Dobra odmiana dla Ladda. Inna rzecz, łatwo to nakręcić.
Dużo lokalizacji na zewnątrz. Można to zrobić za mniej niż milion.
- Przepraszam. - Dobra praca dla Billa Demarest...
trener, były zawodnik czasami wychodzi z siebie.
Witam, panie Sheldrake.
O Bases Loaded, Na górze są dwie strony streszczenia.
- Dziękuję. - Ale nie zajmowałabym się tym.
- Co jest nie tak? - Napisane z głodu.
Nic dla Ladda?
Pomysł odgrzewany nawet nie warto było tego ruszać.
Jestem pewien, że będzie miło pani poznać pan Gillis. On to napisał.
To jest panna Kramer.
Nazywam się Schaefer. Betty Schaefer.
Chciałabym się zapaść pod ziemię.
Gdybym był pomocny...
Och, przepraszam panie Gillis ale ja nie myślałam, że to było dobre.
Myślę, że ta historia jest płytka i nieciekawa.
Wobec tego co pani proponuje? Jamesa Joyce'a? Dostojewskiego?
Myślę, że film powinien też coś mówić.
Och, jedno z dzieci przekazu. Po prostu historia do bani.
Odrzuciłaby pani scenariusz "Przeminęło z wiatrem".
Nie to byłem ja. Powiedziałem, "kto chce oglądać film o wojnie domowej?"
Może nie spodobało mi się bo zawsze słyszałam, że ma pan talent.
To było dwa lata temu. W tym roku staram się zarobić na życie.
Więc wziął pan fabułę 27-A, wybłyszczył, wypolerował...
To są brudne słowa. Mówisz jak krytycy z Nowego Jorku.
- To wszystko, panno Kramer... Schaefer. - Do widzenia, panie Gillis.
Następnym razem napiszę pani "Nagich i martwych".
Cóż wygląda, że Zanuck robi film o baseballu.
Proszę nie myśleć, że tą historią zamierzałem zdobyć Academy Award.
Oczywiście zawsze myślimy o Betty Hutton.
- Widzi pan w tym Betty Hutton? - Szczerze mówiąc, nie.
Chwileczkę, jeżeli zrobimy z tego dziewczęcy zespół softballu.
Może wyjść śliczny musical. "Zdarzyło się w Bullpen"... Historia kobiety.
Stara się pan być zabawny? Bo mi się już skończył cały śmiech.
Mam nóż na gardle. Potrzebuję pracy.
- Nie mam żadnej. - Niczego. Dodatkowy dialog?
Nie ma nic. Szczerze.
Proszę posłuchać, panie Sheldrake.
Czy mógłby mi pan pożyczyć trzy stówy taka osobista pożyczka?
Czy mógłbym? Gillis...
W zeszłym roku ktoś namówił mnie na kupienie rancza w Valley.
Więc pożyczyłem pieniądze z banku żeby za nie zapłacić.
W tym roku wziąłem hipotekę na ranczo żeby zapłacić ubezpieczenie na życie...
więc mogę pożyczać na ubezpieczenie...
Po tym pojechałem do kwatery głównej.
Tak większość z nas myśli o drogerii Schwaba.
Pewnego rodzaju kombinacja biura, kawiarni i poczekalni.
Czekanie.
Czekanie na koniec.
Wziąłem dziesięć pięciocentówek i zacząłem wysyłać ogólne SOS.
Nie mogłem zastać mojego agenta, oczywiście.
Więc wtedy zadzwoniłem do mojego kumpla Artiego Greena...
okropnie miłego kolesia, asystenta reżysera.
On mógł pożyczyć 20.
Ale 20 było do niczego.
Potem rozmawiałem z paroma z tych co zawsze mówią "tak" z Metro.
Mnie powiedzieli "nie".
W końcu zlokalizowałem mojego agenta. Wielki ściemniacz.
Czy rzeczywiście był na mieście szukając roboty dla biednego Joe Gillisa?
Nie. Ciężko pracował w Bel-Air, przy kijach golfowych.
Więc potrzebujesz $300. Jasne, że mógłbym ci dać $300.
- Tyle że nie zamierzam. - Nie?
Zrozum. Nie jestem tylko twoim agentem. Najwyżej w 10 procentach.
- Jestem twoim przyjacielem. - Naprawdę?
Nie wiesz, że najwspanialsze rzeczy zostały napisane przy pustym żołądku?
Jeżeli tylko talent dostanie się w te koleiny Mocambo-Romanoff idziesz do przodu.
Zapomnij o Romanoff. Mówię o samochodzie!
Jeżeli go stracę, to tak jakby mi ktoś obciął nogi.
Najwspanialsza rzecz jaka może ci się przydarzyć.
Wtedy będziesz musiał usiąść przy maszynie. I zacząć pisać.
Co sobie myślisz, potrzebuje $300.
Słonko, może to co potrzebujesz to inny agent.
Kiedy wracałem z powrotem do miasta zrobiłem remanent.
I wyszło na zero.
Najwyraźniej nie miałem tego co bierze...
i nadszedł czas żeby pożegnać Hollywood i wracać do domu.
Może jeżeli zastawie wszystkie moje manele wystarczy mi na autobus do Ohio.
z powrotem do pisania za $35 na tydzień w Dayton Evening Post...
to ciągle na mnie czekało.
Powrót ku uciesze całego biura.
Dobra, cwaniaczki. Czemu sami nie wyłożycie się w Hollywood?
Może myślicie, że to tak łatwo...
Wylądowałem na podjeździe jakiegoś wielkiego domu...
wyglądającego na opuszczony i zaniedbany.
Na końcu drogi była miła niespodzianka...
wielki pusty garaż stał tam i się marnował.
doskonałe miejsce żeby przechować kulejący samochód z gorącymi numerami.
Był jeszcze inny lokator garażu...
wielki, zagraniczny automobil.
pewnie palił dziesięć galonów na milę.
Miał numery z 1932.
To pewnie wtedy właściciel się wyprowadził.
Nie miałem jak wrócić do mieszkania...
teraz kiedy te psy węszyły za mną.
Rozwiązaniem było dostać się do Artiego Green'a i zostać tam...
dopóki nie będzie mnie stać na ten autobus do Ohio.
Jak tylko wrócę do Dayton, wyślę chłopakom z kredytów pocztówkę...
z namiarami gdzie odebrać furę.
To był wielki biały słoń wśród domów...
rodzaj w jaki szaleni filmowcy budowali w szalonych latach 20-tych.
Opuszczony dom przedstawia nieszczęsny widok.
Ten miał to w oczach.
Był jak ta starsza kobieta w "Great Expectations"...
panna Havisham w rozpadającej się sukni ślubnej z podartym welonem...
wyzywająca cały świat bo było jej dane przeminąć.
Ty tam! Czemu się tak spóźniłeś?
Czemu kazałeś mi czekać tak długo?
Tutaj.
Wstawiłem tylko mój samochód do garażu. Opona mi wystrzeliła. Pomyślałem, że może...
- Dalej. - Może lepiej wezmę mój samochód i...
Wytrzeć buty.
Dalej.
Nie jest pan odpowiednio ubrany do sytuacji.
- Jakiej sytuacji? - Przyprowadź go na górę, Max.
- Po schodach. - Może mnie wysłuchasz.
Madame czeka.
Na mnie?
Dobra.
Jeżeli będzie potrzebna pomoc przy trumnie, proszę mnie wezwać.
Tędy.
Tutaj.
Położyłam go na stole do masażu na przeciwko ognia.
Zawsze lubił ogień i wsadzał do niego patyk.
Zdecydowałam żeby go pochować w ogrodzie. Czy przepisy miejskie tego zabraniają?
- Nie bardzo wiem. - Zresztą co mnie to obchodzi.
Chcę żeby trumna była biała, i żeby była specjalnie wyłożona satyną.
Białą albo w głębokim różu.
Może czerwoną. Jasna, ognista czerwień. Sprawi, że będzie weselej.
Ile to będzie kosztować?
Ostrzegam, nie podawaj mi wygórowanej ceny tylko dlatego, że jestem bogata!
Proszę pani, nie jestem tym człowiekiem. Miałem problem z autem. Wystrzał.
Auto postawiłem w garażu dopóki nie będę mógł wymienić koła.
Myślałem, że to pusty dom.
Nie jest. Wyjdź.
Przepraszam. I jest mi przykro, że straciła pani przyjaciela.
I myślę, że czerwień jest nieodpowiednia.
Chwileczkę. Czy nie widziałem gdzieś pani wcześniej? Znam pani twarz.
Wyjdź. Czy mam wezwać służbę?
Pani jest Norma Desmond!
Grała pani w niemych filmach. I kiedyś była pani wielka!
Jestem wielka.
To kino zrobiło się małe.
Aha.
Wiedziałem, że jest z nim coś nie tak.
Jest martwe. Jest skończone.
Był czas kiedy ten biznes miał we władaniu oczy całego świata.
Ale to im było za mało O, nie!
Musieli mieć także uszy całego świata.
Więc otworzyli te wielkie usta i zaczęli mówić, mówić, mówić.
Wtedy właśnie wkroczył popkornowy biznes.
Kupujesz sobie torbę i zatykasz uszy.
Spójrz na nich w najlepszych biurach, oni tym kierują!
Wzięli idoli i roztrzaskali ich.
Fairbank'ów,Gilbert'ów, Valentino!
I kogo mamy teraz? Nikogo!
Proszę mnie nie obwiniać. Nie jestem producentem, tylko scenarzystą.
Jesteś. Pisząc słowa, więcej słów!
Zrobiłeś sznur ze słów i powiesiłeś ten biznes!
Ale tam w górze jest mikrofon żeby złapać ostatni bulgot...
i Technicolor żeby, sfilmować czerwony, spuchnięty język!
Sza... Obudzi pani małpę.
Wynocha! Max!
Następnym razem przyniosę mój album z autografami.
Albo może trochę cementu, i poproszę o odcisk stopy.
- No dobra. Dobra, Idę. - Chwileczkę, ty.
- jesteś scenarzystą, mówiłeś. - Dlaczego?
Jesteś czy nie jesteś?
Tak pisze na mojej wizytówce.
Piszesz scenariusze tak czy nie?
Jasne. Chce pani listę z moim dorobkiem?
Chcę cię o coś spytać. Chodź tutaj.
Mój ostatni był o migracji Oklahomczyków do Kalifornii w czasie wielkiego kryzysu.
Na pewno go pani nie zna bo kiedy wszedł na ekran...
był tylko grany na okręcie podwodnym.
Przytulnie, no nie?
Wiatr przedostaje się przez organy. Muszę coś z tym zrobić.
Albo nauczyć ich lepszego tonu.
Młodzieńcze, powiedz mi coś.
Jak długi jest scenariusz obecnie? To znaczy ile ma stron?
Zależy co to jest, Przygody Kaczora Donalda czy Joanna d'Arc.
To będzie bardzo ważny film.
Sama to napisałam. Zajęło mi to lata.
Wygląda, że wystarczy na sześć ważnych filmów.
To historia Salome. Myślę, że zapoponuję DeMille'owi reżyserię.
DeMille?
- Zrobiliśmy razem wiele filmów. - A pani zagra Salome?
Kto inny?
Tylko pytam. Nie wiedziałem, że planuje pani comeback.
Nienawidzę tego słowa! To mój powrót!
Powrót do milionów które nigdy nie przebaczyły mi, że opuściłam ekran.
- Wystarczy. - Salome.
Co za kobieta. Co za rola!
Księżniczka zakochana w świętym.
Tańczy taniec siedmiu welonów.
On ją odrzuca, więc ona żąda jego głowy na złotej tacy...
całuje jego zimne, martwe usta.
Będą to uwielbiać w Pomona.
Będą to uwielbiać w każdym miejscu.
Przeczytaj to. Przeczytaj tą scenę zanim go zabiła.
Nigdy nie pozwól czytać innemu scenarzyście twojego dzieła. Może je ukraść.
Nie boję się. Czytaj. Max, przynieś coś do picia.
Usiądź. Jest wystarczająco jasno?
Mam dobre oczy.
Powiedziałam usiądź.
Cóż, nie miałem pilnych spotkań...
oprócz tego z chłopakami z biura finansowego...
i wspomniała coś o piciu.
Czemu nie?
Czasami jest interesujące jak złe może być złe pisanie.
To zdawało się sięgać granic.
Zastanawiałem się co ekspert od pisma mógłby wyczytać z tych dziecinnych gryzmołów.
Max przyniósł szmpan i trochę kawioru.
Później dowiedziałem się, że Max był jedyną inną osobą w tym ponurym zamku zachodzącego słońca.
A także pewne inne rzeczy o nim.
Jeżeli o nią chodzi, siedziała jak nakręcona sprężyna od zegarka...
Jej papieros trzymany w dziwacznym uchwycie.
Wyczuwałem jej oczy na mnie zza tych ciemnych okularów...
broniących mnie przed nielubieniem tego co czytałem.
Albo może błagających w jej dumny sposób do polubienia.
To znaczyło dla niej tyle.
Z pewnością to był wygodny układ...
ten kłębek nerwów i Max...
i martwy szympans na górze...
i wiatr świszczący przez te organy co pewien czas.
Później na zakończenie tej komedii...
właściwy gość przyjechał z dziecięcą trumną.
Wszystko zostało zrobione z wielkim dostojeństwem.
Musiał być bardzo ważną małpką.
Może był wnukiem King Konga.
Musi być koło 11.
Czułem się nieswojo w żołądku...
przez ten słodki szampan i te bzdury, które czytałem...
ten śmieszny zestaw melodramatycznych wątków.
Jednak, jak do tej pory...
Zacząłem wysnuwać swoją własną fabułę.
No i?
To jest fascynujące.
Oczywiście, że tak.
Może jest trochę za długie i może jest trochę powtórek...
ale pani nie jest profesjonalnym scenarzystą.
Napisałam to z serca.
Na pewno.
To przez to jest takie wielkie.
To czego brakuje to może trochę więcej dialogów.
Po co? Wszystko co chcę potrafię wyrazić oczami.
Oczywiście mógłbym użyć nożyc i ołówka.
Nie chcę żeby to było pocięte.
Oczywiście, że nie. Ale to powinno być nieco zorganizowane.
Tylko edycja. Może pani kogoś znaleźć.
Kogo? Musiałabym mieć kogoś komu mogę zaufać.
Kiedy się urodziłeś? To znaczy jaki masz znak zodiaku?
- Nie wiem. - Jaki miesiąc?
21 grudzień.
Strzelec. Lubię strzelców. Można im zaufać.
- Dziękuję. - Chcę żebyś to zrobił.
Ja?
Jestem zajęty. Właśnie skończyłem jeden scenariusz i robię następne zlecenie.
Nieważne.
No, i jestem naprawdę drogi. Biorę 500 na tydzień.
Nie martwiłabym się o pieniądze. Wynagrodzę ci stracony czas.
Może zabiorę resztę do domu i przeczytam.
Nie mogłabym pozwolić ci wynieść tego z domu. Musisz to skończyć tu.
Cóż, robi się późno.
- Jesteś żonaty, panie... - Nazywam się Gillis. Kawaler.
Gdzie mieszkasz?
Hollywood. Alto Nido.
Coś jest nie tak z twoim wozem, tak mówiłeś.
Tak.
- Czemu nie zostaniesz tu? - Wrócę jutro rano.
Nonsens. Nad garażem jest pokój.
Max zaprowadzi cię tam.
Max!
Czułem pewne zadowolenie, że wykorzystałem sytuację.
Zarzuciłem przynętę a ona się na nią nabrała.
Mój samochód będzie przez chwilę bezpieczny. Zrobiłem trochę łat na skrypcie.
I będzie z tego kupa forsy.
Ten pokój nie był używany od dłuższego czasu.
Z tego nigdy nie będzie dom piękna ale myślę, że jest w porządku na jedną noc.
Pościeliłem łóżko po południu.
Dzięki. Skąd po południu wiedziałeś, że zostanę?
Łazienka jest tam. Przyniosłem ręczniki, mydło i szczoteczkę do zębów.
Ma charakterek, ta Norma Desmond.
Była największa z nich wszystkich. Nie wiesz. Jesteś za młody.
W ciągu jednego tygodnia dostawała 17 000 listów od fanów.
Mężczyźni okradali garderobę żeby dostać pukiel jej włosów.
Był też maharadża, który przybył z Indii...
żeby błagać o jej jedwabne pończochy.
Później się na nich powiesił.
Wygląda, że skręciłem w interesujący podjazd.
Rzeczywiście, sir.
Dobranoc, sir.
Uważałem go też za kompletnego czubka.
Może udar.
A tak mówiąc o tym, to całe miejsce wydawało się być walnięte...
z pewnymi paralitycznymi skurczami...
z dala od rytmu reszty świata...
rozlatując się w spazmatycznych ruchach.
Był tam kort tenisowy... albo raczej duch kortu tenisowego...
z wyblakłymi liniami i obwisłą siatką.
I oczywiście miała basen.
W końcu kto nie miał?
Mabel Normand i John Gilbert musieli w nim pływać 10000 nocy temu.
I pewnie też Vilma Banky i Rod LaRoque.
Teraz był pusty.
Czy na pewno?
Było coś tam na dole.
Ostatni żałobnicy po tej owłosionej małpie...
odprawiający z wielką powagą...
jak gdyby chowała swoje jedyne dziecko.
Czy jej życie było aż tak puste?
Wszystko to było bardzo dziwne.
Ale najdziwniejsze rzeczy dopiero miały się wydarzyć.
Tej nocy miałem pomieszane sny.
Był w nich organista.
Nie mogłem zobaczyć jego twarzy ale organy były udrapowane na czarno…
i szympans tańczył za drobne.
Kiedy otworzyłem oczy wciąż słyszałem muzykę.
Gdzie ja jestem?
A, tak. Ten pusty pokój nad jej garażem.
Tyle że już nie jest pusty.
Miałem gościa.
Ktoś przyniósł moje rzeczy... książki, maszynę do pisania, ubrania.
Co się dzieje?
Hej! Max, czy jak ci tam, co tu robią moje rzeczy?
Do ciebie mówię! Moje ubrania i rzeczy są tam w pokoju!
Naturalnie. Ja je przyniosłem.
To tak?
O co chodzi? Czy czegoś brakuje?
Kto ci pozwolił? Kto cię prosił?
Ja. Nie wiem czemu jesteś taki zdenerwowany.
Przestań grać, Max.
To dobry pomysł żebyśmy pracowali razem.
Posłuchaj, mam naprawić twój scenariusz.
- Nie było mowy o zostawaniu! - Spodoba ci się tu.
Dzięki za zaproszenie. Mam swoje mieszkanie.
Nie możesz pracować w mieszkaniu gdzie zalegasz trzy miesiące z czynszem.
- Zajmę się tym. - Już wszystko jest załatwione, i zapłacone.
Dobra, to się okaże po wypłacie.
Nie zajmuj się takimi rzeczami. Nie będziemy prowadzić księgowości.
Max, rozpakuj rzeczy pana Gillisa.
Już to zrobione, Madame.
Spakuj je z powrotem! Nic nie mówiłem, że zostaję!
Zdecyduj się. Chcesz tą pracę czy nie?
Tak, chciałem pracę.
Chciałem forsę, i chciałem wyrwać się stamtąd najszybciej jak się da.
Pomyślałem, że jeżeli się przyłożę skończę to w kilka tygodni.
Ale to nie było takie proste wprowadzić logikę...
w jej dzikie halucynacje.
I co czyniło to jeszcze cięższym ona ciągle była w pobliżu...
kręcąc się koło mnie, bała się, że urażę jej cenny umysł dziecka.
- Co to jest? - Tylko scena, którą wyrzuciłem.
Która?
Ta, w której idziesz na targ niewolników. Lepiej od razu przejść do Jana...
Wyciąć mnie?
Szczerze mówiąc, jest tu za dużo ciebie. Nie chcą cię w każdej scenie.
Nie? Więc czemu wciąż fani piszą do mnie listy codziennie?
Czemu proszą mnie o fotografie?
Dlaczego? Ponieważ chcą widzieć mnie. Mnie! Normę Desmond.
Przywróć to.
Dobrze.
Nie kłóciłem się z nią.
Nie krzycz na chodzącego we śnie. Może spaść i złamać kark.
To jest to.
Ona ciągle chodziła we śnie zataczając się na szczytach utraconej kariery.
Czyste szaleństwo jeżeli chodzi o jeden temat, jej cellulidowa tożsamość...
wielka Norma Desmond.
Jak może oddychać w tym domu przepełnionym Normą Desmonds?
Więcej Normy Desmonds.
I ciągle więcej Normy Desmonds.
Oczywiście to nie była cała praca.
Dwa albo trzy razy w tygodniu, Max podciągał wielki obraz...
który sprezentowała jej jakaś izba handlowa z Nevady...
i oglądaliśmy filmy w jej salonie.
Znacznie milej tak niż wychodzić, mawiała.
W rzeczywistości bała się świata na zewnątrz.
Bała się, że jej przypomni że minęło tyle czasu.
Były nieme filmy, Max obsługiwał projektor...
który był jak zawsze.
To powstrzymywało go przed grą na tym świszczącym instrumencie.
Siadywała bardzo blisko mnie...
i pachniała różą, co nie jest moim ulubionym zapachem...
nie na długą metę.
Czasami kiedy oglądaliśmy ściskała moje ramię albo rękę...
zapominając, że jest moim pracodawcą.
Stając się sama fanem, ekscytującym się aktorkami na ekranie.
Chyba nie muszę wam mówić kto był gwiazdą.
To były zawsze filmy z nią.
To było wszystko co chciała widzieć.
Ciągle cudowne, nieprawdaż?
I nie ma dialogów.
Nie potrzebowaliśmy dialogów. Mieliśmy twarze.
Nie ma już takich twarzy.
Może jedna, Garbo.
Och, ci idioci producenci.
Ci imbecyle.
Czy nie mają oczu? Czy już zapomnieli jak wyglądają gwiazdy?
Pokażę im. Będę tam z powrotem, pomóż mi!
Czasami grywano w brydża...
za dwadzieścia centów za punkt.
Dawała mi połowę wygranej.
Raz przegrali u niej nawet 70 centów...
co było jedyną gotówką jaką miałem.
Wszyscy przy stole byli aktorami przyjaciółmi...
mgliste postacie, które być może pamiętacie z ery niemych filmów.
Zwykle myślałem o nich jak o woskowych figurach.
Karo.
Kier.
Pik.
Pas.
- Trzy bez atu. - Pas.
Pas.
Opróżnij popielniczkę dobrze Joe, kochanie?
- Jacyś ludzie na zewnątrz pytali o pana. - Nie ma mnie.
- Tak im powiedziałem. - Dobrze.
Ale znaleźli pana samochód i zamierzają go odholować.
Gdzie jest popielniczka? Joe, możesz ją nam podać?
Chcę z tobą chwileczkę porozmawiać.
Nie teraz, kochanie. Gram trzy bez atu.
Przyjechali po mój samochód.
Proszę. Teraz zapomniałam ile pików jest wyrzuconych.
- Posłuchaj, potrzebuję trochę pieniędzy teraz. - Nie mogą poczekać?
Nie.
Proszę.
Co się dzieje? Gdzie się pali?
- Straciłem samochód. - Och!
A ja myślałam, że to sprawa życia i śmierci.
Dla mnie jest. To po to przyszedłem do tego domu.
To po to wziąłem tę pracę, grobowe pisanie.
Jesteś niemądry. Nie potrzebujemy dwóch samochodów. Mamy już jeden.
Nie jeden z tych tanich nowych rzeczy zrobionych z chromu.
Isotta-Fraschini. Słyszałeś kiedyś o Isotta-Fraschini?
Wszystko ręczna robota. Kosztował mnie $28,000.
Więc Max zdjął ten stary autobus z bloków i wypolerował.
Zabierała mnie na przejażdżki po wzgórzach nad Sunset.
Całe auto było wyłożone skórą lamparta...
i miało jeden z tych samochodowych telefonów, wszystko pozłacane.
- To okropna koszula. - Co z tym jest nie tak?
Nic, jeżeli pracujesz na stacji benzynowej.
Już się nudzę tą sportową marynarką i wypchanymi spodniami.
Max, jaki jest dobry sklep z męską odzieżą? Najlepszy? Jedź tam.
Nie potrzebuję ubrań, i nie chcę żebyś mi je kupowała.
Czemu nie chcesz sprawić mi małej frajdy? Chcę żebyś ładnie wyglądał.
Musisz żuć gumę?
Ach, nie ma to jak niebieska wełna dla mężczyzny.
To ma być jednorzędówka oczywiście.
Teraz potrzebujemy płaszcza. A co macie z wielbłąda?
- A co z ubraniami wieczorowymi? - Nie potrzebuję fraka.
Ależ tak. Frak z ogonami, i jak nie będziesz ostrożny, obcięcie.
Ogon! To śmieszne.
Potrzebujesz go na przyjęcia. Potrzebujesz go na sylwestra.
- Gdzie są ubrania wieczorowe? - Tędy Madame.
Tutaj są z wielbłąda ale chciałbym żeby pan spróbował tego.
To wikuna. Oczywiście jest trochę droższe.
Z wielbłąda wystarczy.
Jeżeli pani płaci to czemu nie wziąć wikuna?
W ostatnim tygodniu grudnia przyszły deszcze.
Wielka paczka deszczu...
za duża, tak jak wszystko w Kaliforni.
Dach mojego pokoju nad garażem zaczął przeciekać.
Poleciła Maxowi przenieść mnie do głównego budynku.
Nie spodobało mi się to.
Jedyny czas jaki dla siebie miałem spędzałem w tym pokoju.
Ale było to lepsze niż spanie w płaszczu przeciwdeszczowym i kaloszach.
Czyj to był pokój?
To był pokój jej męża.
Jej mężów, powinienem powiedzieć.
Madame była zamężna trzy razy.
To jest ten pokój, z którego można zobaczyć Katalinę.
Ale nie dzisiaj.
Powiedz, co jest z tymi drzwiami? Nie ma żadnych zamków.
Nie ma zamków nigdzie w tym domu, sir.
Jak to?
Musi być powód.
- Lekarz tak zalecił. - Jaki lekarz?
Lekarz Madame.
Madme ma chwile melancholii.
Były też próby samobójstwa.
Musimy być bardzo ostrożni. Żadnych pigułek na sen, żadnych brzytew.
Trzeba było odciąć gaz w sypialni Madame.
Dlaczego? Jej kariera?
Osiągnęła wystarczająco dużo. Nie jest zapomniana.
Ciągle dostaje listy od fanów.
Nie przyglądałbym się za bardzo stemplom pocztowym.
Ty je wysłałeś. Czy nie tak, Max?
Lepiej wyprasuję pana wieczorowe rzeczy, sir.
Panie Gillis czy nie zapomniał pan o sylwestrowym przyjęciu Madame?
Nie, nie.
Jak sądzę wszystkie woskowe figury przyjadą.
Nie bardzo wiem, sir. Madame to ustala.
Znowu tutaj.
Jej pokój pełen satyny.
I łóżko jak udekorowana łódź.
Idealne miejsce dla królowej niemych filmów.
Biedna diablica.
Ciągle dumnie macha paradzie, która już dawno przeszła obok niej.
To było na jej przyjęciu sylwestrowym kiedy dowiedziałem się co do mnie czuje.
Może byłem idiotą, że nie przeczułem że zbliża się...
ta smutna, żenująca rewelacja.
Joe!
Wyglądasz po prostu bosko.
- Obróć się. - Proszę.
Chodź. Idealnie. Cudowne ramiona.
Kocham tę linię.
To wszystko poduszki. Nie daj się zwieść.
Dla mnie ubieranie się stanowiło zawsze tylko włożenie mojego ciemnoniebieskiego garnituru.
Nie podobają mi się spinki, które przysłali. Chcę żebyś miał perły.
Wielkie cudowne perły.
No, nie zamierzam nosić kolczyków, to mogę powiedzieć.
Ślicznie. Napijmy się.
- Nie powinniśmy poczekać na innych? - Max, szampan.
Ostrożnie jest ślisko. Kazałam wywoskować.
Jest dla nas.
Ta podłoga kiedyś była drewniana ale kazałam ją zmienić.
Valentino mawiał, że nie ma to jak płytki do tanga.
No dalej.
Nie na tej samej podłodze co Valentino.
Po prostu za mną.
Nie wychylaj się tak.
Ta rzecz. Łaskocze.
Tak?
Jest piętnaście po 10. Kiedy oni mieli przyjść?
- Kto? - Goście.
Nie będzie gości. Nie potrzebujemy dzielić nocy z innymi.
To tylko dla mnie i dla ciebie.
- Och? - Przytul mnie.
Dobra.
Nadchodzi północ, a może zawiążemy oczy muzykom...
i rozbijemy kieliszki na głowie Maxa?
Myślisz, że to zabawne.
Troszeczkę.
Minęła godzina.
Czułem się złapany, niczym ten papieros w uchwycie na jej palcu.
Co za cudowny Nowy Rok to będzie. Ile będziemy mieli zabawy!
Napełnię dla ciebie basen.
Otworzę mój dom w Malibu i będziesz mógł mieć cały ocean.
Kiedy nasz film będzie skończony kupię ci jacht...
i popłyniemy na Hawaje...
Przestań. Nie kupisz mi już nic więcej.
Nie bądź głupi.
Masz. Zamierzałam dać ci to o północy.
Norma, nie mogę tego wziąć. Kupiłaś mi już wystarczająco dużo.
Cicho. Jestem bogata.
Jestem bogatsza niż cały ten nowy motłoch z Hollywood.
- Mam milion dolarów. - Zatrzymaj to.
Mam trzy kamienice w centrum. I stację benzynową w Bakersfield.
Lanie, lanie, lanie.
Po co to jest jeżeli nie po to żeby kupować nam cokolwiek chcemy?
Wytnij to "nam" z interesu!
Co się z tobą dzieje?
Jakie masz prawo żeby kupować mnie za prezenty?
Jakie prawo? Chcesz żebym ci powiedziała?
Nigdy nie myślałaś, że mam własne życie?
Że może być jakaś dziewczyna, za którą szaleję?
Kto? Jakaś ładnie ubrana lalunia albo panienka z wozem?
To co chcę powiedzieć to to, że nie nadaję się dla ciebie.
Chcesz Valentino, kogoś z kucykami do polo. Wielkiego filmowca.
To co chcesz powiedzieć to to to, że nie chcesz żebym cię kochała.
Powiedz to.
Powiedz to!
Nie wiedziałem gdzie idę.
Chciałem się stamtąd tylko wydostać.
Musiałem być z ludźmi w moim wieku.
Chciałem znowu usłyszeć śmiech.
Pomyślałem o Artie Greenie.
Zdaje się, że trwa sylwestrowa impreza...
w jego mieszkaniu w Las Palmas.
Pisarze szukający pracy, kompozytorzy szukający wydawcy...
aktorki tak młode, że wciąż wierzą w facetów w biurach kastingowych.
Grupa dzieciaków, która jeszcze nie skomli
dopóty dopóki mają się czym podzielić.
Hollywood dla nas nie było takie dobre.
Bez basenu, tylko kilka ciuchów.
Wszystko co zarabialiśmy to kilka marnych groszy.
- Cześć, Joe. - Jak się masz, Joe?
- Witamy na imprezie. - Cześć, Joe.
- O kurcze! Joe Gillis! - Cześć, Artie.
Gdzie ukrywałeś twoją śliczną buźkę?
- Na mrozie. - Już miałem zgłosić, że zaginąłeś.
Ludziska, wszyscy znacie Joe Gillisa, znanego scenarzystę...
przemytnika uranu i podejrzanego w sprawie Czarnej Dalii.
- Chodź, daj mi płaszcz. - Może za chwilę.
- Zostajesz, tak? - Taki był pomysł.
No, to chodź.
Co to jest, norki?
Judas H. Priest!
Od kogo to pożyczyłeś? Adolpha Menjou?
Ciepło, ale nie gorąco.
Nie jesteś przemytnikiem tak?
- Gdzie jest bar? - Chodź.
- Świetna impreza. - Najlepsza.
Zadzwonili do mnie z Elsa Maxwell, asystentury reżyserii.
Hej, zaczekaj. Ostrożnie z ponczem.
Budżet jest przewidziany na trzy drinki. Później trzeba udawać.
Słuchaj, Artie, mogę się tu pokręcić przez chwilę?
Jasne. Impreza potrwa do rana.
To znaczy, czy mógłbyś mnie przetrzymać przez kilka tygodni?
Zdarza się mamy wolne miejsce na kanapie.
- Biorę. - Służba zabierze pańskie bagaże.
Proszę się tutaj zameldować.
- Witam, Mr. Gillis. - Witam.
- Znacie się? - Pan pozwoli.
Betty Schaefer, biuro Sheldrake'a.
A, jasne. "Bases Loaded".
Poczekaj. To kobieta, którą kocham. Co się dzieje? Co za loaded?
Nie martw się. Ona jest tylko fanką mojej twórczości literackiej.
- Dział zranionych uczuć. - Gdzie jest telefon?
Koło pokoju tęczowego.
Słuchaj, kiedy już skończysz mogę zadzwonić?
Hej, zapomniałeś tego.
- Dzięki. - Miałam nadzieję, że na ciebie wpadnę.
Po co? Żeby odzyskać ten nóż, który wbiłaś mi w plecy?
Nie, czułam się nieco winna, więc znalazłam trochę twoich starych historii.
Czemu, słodka istoto.
Była taka jedna co nazywała się "Okno", coś z oknem.
- "Ciemne okna". Jak się podobało? - Nie podobało się.
- Dziękuję. - Oprócz sześciu stron.
Jest tam scena ze wspomnieniem...
Jest tu gdzieś miejsce gdzie możemy porozmawiać?
Może pokój tęczowy?
Hej. Powiedziałem, że możesz wziąć kanapę. Nie powiedziałem, że możesz wziąć moją dziewczynę.
Och, to rozmowa w interesach.
Jeżeli dobrze rozumiem, kawałek mojej prozy...
wydał ci się godny uwagi.
Scena ze wspomnieniem w sali sądowej kiedy ona mówi o tym jak była nauczycielką.
Miałam kiedyś taką nauczycielkę.
Może to dlatego jest dobre. To prawda. Jest wzruszające.
- Czemu nie używasz takich postaci... - Kto chce prawdy? Kto wzruszeń?
Porzuć takie podejście! To naprawdę jest coś warte.
Chcesz żebym zaczął od razu? Może jest tu gdzieś trochę papieru.
- Mówię poważnie. Mam kilka pomysłów. - Mam kilka swoich pomysłów.
Jeden to bycie na tym przyjęciu. A może je trochę rozkręcimy?
- Na przykład? - No...
Moglibyśmy zrobić kilka statków z papieru i urządzić regaty.
Albo odkręcić prysznic na całego.
A może zdobyć kuchnię i zabarykadować drzwi?
- Jesteś głodny? - Głodny?
Po 12 latach w birmańskiej dżungli, umieram z głodu, Lady Agato.
Umieram z głodu za takim białym ramieniem...
Phillie, jesteś szalony!
Jestem spragniony zimna twoich ust.
Możesz już zadzwonić.
Nie, Phillip, nie. Musimy być silni.
Wciąż nosisz mundur straży zimnych strumieni.
Poza tym możesz już zadzwonić.
Świetnie.
Nagle uświadomiłem sobie, że mogę cię stracić.
Nie stracisz. Przyniosę dolewkę tego piekielnego płynu.
- Będziesz czekać na mnie? - Z dziko bijącym sercem.
Życie może być piękne.
Witaj, Max. Mówi Gillis. Chcę żebyś mi zrobił przysługę.
Przepraszam, panie Gillis. Nie mogę teraz rozmawiać.
Ależ możesz. Weź moją starą walizkę i włóż do niej moje stare ubrania.
I moją maszynę. Ktoś je odbierze.
Nie mam teraz czasu żeby robić cokolwiek. Jest tu lekarz.
Jaki lekarz? Co się dzieje?
Madame wzieła brzytwę z pana pokoju i podcięła sobie żyły.
Co?
Właśnie zdobyłem przepis. Bierzesz dwie paczki tabletek na kaszel...
i rozpuszczasz je w galonie letniego soku z winogron...
Hej, Joe!
Szczęśliwego Nowego Roku!
- Jak się czuje? - Jest na górze, w swoim pokoju.
Ostrożnie. Proszę nie biec po schodach.
Muzycy nie mogą wiedzieć co się stało.
Odejdź.
Co za głupotą było zrobić coś takiego?
Zakochać się w tobie to było głupie.
Jestem pewny, że byłyby atrakcyjne nagłówki.
"Wielka gwiazda zabija się dla nieznanego pisarza."
Wielkie gwiazdy mają wielką dumę.
Odejdź.
Idź do tej twojej dziewczyny.
Słuchaj, zmyśliłem to...
bo myślałem, że cała ta sytuacja to pomyłka.
Nie chciałem cię zranić. Byłaś dla mnie dobra.
Byłaś jedyną osobą w tym śmierdzącym mieście, która była dla mnie dobra.
Czemu nie powiesz po prostu dziękuję i nie idziesz? Idź, idź!
Nie dopóki nie przyrzekniesz zachowywać się jak rozsądny człowiek.
Znowu to zrobię. Znowu to zrobię.
Szczęśliwego Nowego Roku, Normo.
Szczęśliwego Nowego Roku, kochanie.
Słucham?
Czy to Crestview 5-1733?
Przepraszam, że znowu niepokoję ale potwierdziłam ten numer.
Muszę rozmawiać z panem Gillisem.
Nie ma go tutaj.
Gdzie go mogę zastać? Może ktoś inny mógłby mi powiedzieć...
Nikt tutaj nie może podać żadnych innych informacji.
I proszę więcej nie dzwonić.
Kto to był, Max? O co chodzi?
Nic, Madame.
Ktoś pytał o zaginionego psa.
Nasz numer musi być bardzo podobny do numeru schroniska.
Zaczekaj. Chcę żebyś wyprowadził samochód.
Zabrał scenariusz do Paramount i dostarczył do pana DeMille osobiście.
Bardzo dobrze, Madame.
- Naprawdę wysyłasz to do DeMille'a? - Tak, wysyłam.
To jest ten dzień.
To wykres od mojego astrologa. Przeczytała horoskop mój i DeMille'a.
A przeczytała scenariusz?
DeMille to Lew. Ja Scorpion. Mars zaćmił Jowisza.
Dzisiaj jest dzień wielkich konjunkcji.
Obróć się, kochanie. Niech cię wysuszę.
Mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę że scenariusze nie sprzedają się na podstawie wykresów astrologicznych.
Nie sprzedaję scenariusza. Sprzedaję siebie.
DeMille zawsze mówił, że jestem największą gwiazdą.
Kiedy to mówił, Normo?
Dobrze, to było kilka lat temu.
Jednak najważniejsze, że nigdy nie wyglądałam lepiej.
Wiesz dlaczego? Bo nigdy nie byłam szczęśliwsza.
Parę dni później wybieraliśmy się do domu jednej z figur woskowych...
na brydża.
Nauczyła mnie już jak grać w brydża...
jak też kilku kroków tanga...
jakie wino jest do picia a jakie do ryby.
Ten idiota. Zapomniał napełnić moją papierośnicę.
Weź jeden ode mnie.
Są okropne. Kaszlę od nich.
Zatrzymaj się przy drogerii, Max. Kupię ci trochę.
Jesteś kochany.
Proszę o paczkę tych tureckich papierosów...
Abdullas.
Poddaj się, Gillis.
Poddaj się, Gillis, albo oberwiesz.
Cześć, Artie. Dobry wieczór, panno Schaefer.
- Cieszę się, że cię widzę. - Wychodzącego z tłumu.
- O co chodzi? - Przepraszam za sylwestra.
Uwierzycie mi jeżeli powiem, że zostałem z chorą przyjaciółką?
Z jakąś na stopie oficjalnej, pewnie cierpi na dziesięciokaratowe kamienie na nerkach.
Och, przestań, Artie, dobra?
Gdzie się chowałeś? Mam dla ciebie dobre wieści.
Nie chowałem się wcale. Nie ostatnio.
Zadzwoniłam do twojego agenta, Zadzwoniłam do Screenwriters Guild.
W końcu tam gdzie ostaniu mieszkałeś dano mi numer w Crestview.
Ktoś z obcym akcentem warknął tylko na mnie.
Nie było cię tam. Nie mogłeś rozmawiać. W ogóle o tobie nie słyszeli.
Naprawdę?
- Co to za dobre wieści? - Sheldrake polubił punkt widzenia nauczycielki.
- Jakiej nauczycielki? - "Ciemne okna".
Przekonałam go do tego, myśli, że może z tego coś wyjść.
Dobrze, gdzie jest kasa?
Gdzie jest scenariusz?
Zmyśliłam tylko zarys, z kilkoma dodatkami ode mnie.
- To musi być jeszcze dopracowane. - Obawiam się, że tak.
Mam 20 stron notatek i całkiem niezłą postać mężczyzny.
Mógłbyś to napisać z mnóstwem akcji w tle...
potrzebowali by wtedy dodatkowego asystenta reżysera.
Och, Artie, przymknij się.
- Jeżeli moglibyśmy przysiąść ze 2 tygodnie... - Przykro mi, panno Schaefer.
- Porzuciłem pisanie na zamówienie. - Ale to już prawie sprzedane.
Tak naprawdę w ogóle porzuciłem pisanie.
Panie Gillis.
- Jeżeli pan pozwoli. - Już idę.
Ten akcent. Już wiem. Ten gość jest w służbie obcego rządu.
Spójrz na te spinki. Zerknij na te mankiety.
Muszę lecieć. W każdym razie dzięki za zainteresowanie moją karierą.
To nie twoja kariera, to moja. Myślałam, że dzięki temu wypłynę.
Nie chcę tylko czytać do końca życia. Chcę pisać.
- Przepraszam jeżeli cię zmartwiłem. - Na pewno zmartwiłeś.
Na razie.
Co u licha, kochanie? To trwało godziny.
Spotkałem paru znajomych.
- Gdzie są moje papierosy? - Gdzie są twoje...
Normo, za dużo palisz.
Kiedy tylko , że się nudzę...
robiła dla mnie przedstawienia...
Norma Desmond Variete.
Jej najważniejszym numerem była kąpiąca się piękność Macka Sennetta.
Pamiętam się wciąż w linii.
Marie Prevost, Mabel Normand.
Mabel zawsze deptała mi po piętach.
Co się z tobą dzieje kochanie?
Czemu jesteś taki ponury?
Nic się nie dzieje. Świetnie się bawię.
- Pokaż więcej. - Dobrze.
Daj mi to. Potrzebuję to na wąsy.
A teraz zamknij oczy. Zamknij je.
Coś się działo, w porządku.
Myślałem o dziewczynie Artiego...
tej pannie Schaefer.
Jest taka jak my wszyscy pisarze kiedy pierwszy raz dostajemy się do Hollywood...
pełni ambicji...
starający się żeby ich nazwisko znalazło się na ekranie.
Scenariusz: Oryginalny pomysł:
Publiczność nie wie, że ktoś siedział i pisał film.
Myślą, że to aktorzy go po prostu tworzą na miejscu.
Otwórz oczy.
Madame jest pani proszona do telefonu.
Wiesz dobrze żeby mi nie przeszkadzać.
- Paramount dzwoni. - Kto?
Studio Paramount.
Teraz! Teraz mi wierzysz?
Mówiłam ci, że DeMille się na to zdecyduje.
TO nie pan DeMille osobiście.
To ktoś o nazwisku Gordon Cole. Mówi, że to ważne.
Oczywiście, że ważne.
To wystarczająco ważne dla pana DeMille żeby zadzwonił osobiście.
Co za pomysł żeby kazać asystentowi dzwonić do mnie!
Powiedz, że jestem zajęta i rozłącz się!
Bardzo dobrze, Madame.
Jak ci się to podoba?
Zrobiliśmy razem 12 filmów. Jego największe sukcesy!
Może jest zajęty przy zdjęciach.
Znam ten trik!
Stara się mnie zmiękczyć. Stara się zbić moją cenę.
Czekałam 20 lat na ten telefon.
Teraz DeMille może poczekać aż będę gotowa!
Trzy dni później była wystarczająco gotowa.
Może się to wydawać niewiarygodne...
było więcej tych pilnych telefonów z Paramount.
Więc użyła chyba z pół funta makijażu, przykryła to woalką...
i skierowała się do DeMille'a osobiście.
Madame wybaczy mi.
Cień na lewym oku nie jest równomierny.
Dziękuję, Max.
Przestań trąbić!
Do pana DeMille. Otwórz bramę.
Pan DeMille ma zdjęcia. Jest umówione spotkanie?
To jest niepotrzebne.
Wiozę Normę Desmond.
Normę jaką?
Normę Desmond!
Jonesy! Hej, Jonesy!
Taak?
Niech mnie drzwi..., jeżeli to nie panna Desmond!
Jak się pani miewa, panno Desmond?
Otwórz bramę.
Oczywiście, panno Desmond. Chodź, Mac.
Nie mogą wjechać na teren bez przepustki.
Panna Desmond może. Chodź.
- Gdzie pan DeMille robi zdjęcia? - Hala 18, panno Desmond.
Dziękuję, Jonesy.
I naucz kolęegę dobrych manier.
Beze mnie nie miałby żadnej pracy...
bo beze mnie nie byłoby studia Paramount.
Racja, panno Desmond.
Jedź, Max.
Hala 18.
W porządku, zawiadom Henrego Wilcoxona.
Poczekajcie chwilę. Rozłóżcie tą rzecz tak żebym mógł to zobaczyć.
Cicho tam z tyłu.
Norma Desmond jedzie żeby zobaczyć się z panem DeMille.
Niech ktoś to oświetli, tak tak żebym mógł się przyjrzeć.
Cofnijcie się troszeczkę.
Usuń się z drogi, żołnierzu. Wy koledzy tam do tyłu..
Norma Desmond do pana DeMille.
Norma Desmond?
Zaczekaj.
Henry Wilcoxon, dobywa miecza i podnosi nim to okrycie.
Samson leży nieprzytomny tam.
Norma Desmond jedzie żeby się z panem zobaczyć.
- Norma Desmond? - Musi mieć z milion lat.
Nawet nie myślę gdzie to stawia mnie.
- Mógłbym być jej ojcem. - Przepraszam panie DeMille.
To pewnie przez ten jej okropny scenariusz.
Co mogę jej powiedzieć? Co mam mówić?
Ja powiedziałbym, że jest pan zajęty w sali projekcyjnej. Spławiłbym ją.
Trzydzieści milionów fanów ją spławiło, czy to nie wystarczy?
- Nie zamierzałem... - Oczywiście, że nie...
Nie znałeś Normy Desmond kiedy była śliczną 17-letnią dziewczyną...
z większą ilością odwagi, rozumu i serca...
niż zdarza się to u młodych ludzi.
Pewnie to był horror z nią pracować.
Tylko przy końcu.
No wiesz, tuzin agentów prasowych wyrabiających nadgodziny...
może zrobić okropne rzeczy ludzkiej duszy.
Zatrzymaj wszystko.
- Nie chcesz iść? - Nie bardzo.
To twój scenariusz, twoje przedstawienie. Powodzenia.
Dziękuję, najdroższy.
No, cześć, koleżanko.
- Witam, panie DeMille. - Dobrze cię widzieć.
Ostatnim razem gdy się widzieliśmy było bardzo wesoło.
Pamiętam, że machałam panu. Tańczyłam na stole.
Było dużo ludzi. Lindbergh wylądował w Paryżu.
Wejdź.
Norma, muszę przeprosić że nie dzwoniłem.
Lepiej. Jestem bardzo zła.
Cóż, widzisz Jestem strasznie zajęty.
To nie usprawiedliwienie. Przeczytał pan scenariusz, oczywiście.
Tak, przeczytałem.
Więc mógł pan podnieść słuchawkę osobiście...
zamiast zostawiać to jednem ze swoich asystentów.
- Jakiemu asystentowi? - Proszę nie grać niewiniątka.
Ktoś o nazwisku Gordon Cole.
Gordon Cole?
Jeżeli nie byłby pan tak zainteresowany scenariuszem...
nie starałby się dziesięć razy złapać mnie przez telefon.
Gordon Cole.
Norma, jestem w samym środku próby.
Może usiądziesz tu w moim krześle i rozgościsz się.
- Dziękuję. - Dobra dziewczynka.
Będę za chwilę.
Przynieś mi telefon...
i wezwij Gordona Cole'a.
Hej! Panno Desmond!
To ja! To ja Hog-Eye!
Cześć, Hog-Eye.
Przyjrzyjmy się pani.
Spójrz. Tam jest Norma Desmond.
Norma Desmond!
- Norma Desmond! - Co, myślałem, że nie żyje.
Jak miło panią widzieć.
Witam w domu, panno Desmond. Pamięta mnie pani?
- Czy nie wygląda cudownie? - Cześć, Bessy.
Panie Wilcoxon, spotkał pan pannę Desmond?
To wielka przyjemność.
Gordon, tu C.B. DeMille.
Dzwoniłeś do Normy Desmond?
Tak, panie DeMille.
To z powodu jej samochodu, starego Isotta-Fraschini.
Jej szofer przyjechał na plan dzisiaj.
Wygląda idealnie dla filmu Crosby'ego.
Chcemy go wynająć.
Ach, tak.
Cóż...
dziękuję bardzo.
Hog-Eye...
przekręć światło z powrotem na swoje miejsce.
Porozumiałem się z Gordonem Cole.
Widziałeś ich? Widziałeś jak przyszli?
Wiesz, trochę szalonych rzeczy wydarzyło się w branży, Normo.
Mam nadzieję, że nie straciłaś poczucia humoru.
O co chodzi, moja droga?
Nic.
Nawet nie zdawałam sobie sprawy jak to będzie wrócić do studia.
Nie wiedziałam, że aż tak bardzo za nim tęsknię.
My też tęskniliśmy za tobą, moja droga.
Będziemy znowu razem pracować, prawda szefie? Zrobimy nasz największy film.
- Chciałbym o tym z tobą porozmawiać. - To dobry scenariusz, czyż nie?
Cóż, jest w nim trochę dobrych rzeczy, tak.
Ale to byłby bardzo kosztowny film.
Nie dbam o pieniądze. Chcę znów pracować.
Nie wiesz co to znaczy wiedzieć czego ode mnie chcesz.
Nic nie sprawiłoby mi większej przyjemności, Normo, jeżeli...
to byłoby tylko możliwe.
I pamiętaj, nie pracuję przed 10:00 rano...
i nigdy po 4:30 popołudniu.
Jesteśmy gotowi do zdjęć, panie DeMille.
W porządku.
Norma, może usiądziesz tu i popatrzysz.
Wiesz robienie fimów nieco się zmieniło.
Dobrze, zaczynajmy.
Uderzenie!
Obrót.
Szybkość!
Widzi pan te biura tam, panie Gillis?
To była garderoba Madame.
Cały ten rząd.
Dużo nie zostało dla Wallace'a Reida.
Och, on miał wielki barak na kołach.
Ja miałem górę.
Tam gdzie pisze "Dział czytania".
Pamiętam, że moje ściany były pokryte czarną lakierowaną skórą.
Będę za minutę.
Jest ten śmieszny samochód, o którym mówił Gordon Cole.
- Tak. - Coś przeciwko jeżeli się przyjrzymy?
Co w nim takiego śmiesznego?
Więc nie myślisz, że jestem kompletną świnią...
jeżeli jest coś w "Ciemnych Oknach" co możesz użyć, jest twoje.
Na miłość boską! Wejdź, usiądź.
Poważnie. Dla mnie to już nie jest dobre.
- Weź to sobie. - Dlaczego?
Jeżeli dostaniesz za to 100,000, kup mi trochę czekoladek.
Jeżeli dostaniesz Oskara, wezmę lewą nogę.
Trzymałabym cię za słowo, ale...
nie jestem wystarczająco dobra żeby to wszystko zrobić sama.
A co z twoimi pomysłami?
Cóż, widzisz, jeżeli mają sens.
Na początek powinieneś wyrzucić cały ten psychologiczny bałagan...
eksploracja chorego umysłu zabójcy.
Psychopaci sprzedają się jak świeże bułeczki.
To historia o nauczycielach... ich życiu pełnym obaw i zmagań.
Myślę, że powinna być nauczycielką w dziennej szkole a nie w wieczorowej.
Pierwszy raz kiedy się spotkali...
Nie mam czasu żeby wysłuchać całej fabuły.
- Zrobię to skrótowo. - Przepraszam. To już twoje dziecko.
Nie moglibyśmy pracować wieczorami? Szósta rano?
W następnym miesiącu jestem całkowicie do twojej dyspozycji.
- Artiego nie ma w mieście. - A co ma z tym Artie?
Jesteśmy zaręczeni.
Och, no to dobrze dla ciebie.
- Nie mogłaś znaleźć milszego faceta. - Też tak myślę.
Jest w Arizonie, robi western.
Jestem wolna każdego wieczoru i w każdy weekend.
Możemy pracować u ciebie jeżeli chcesz.
Słuchaj, Betty, nie da rady.
Teraz przestań się trząść ze strachu i napisz całą historię.
- Szczery do bólu, nienawidzę cię. - I nie zrób tego zbyt ponuro.
A może tak? Ona uczy w ciągu dnia a on w nocy, dobrze?
Nawet się nie znają ale dzielą ten sam pokój.
Tak wychodzi taniej. Jednak śpią w tym samym łóżku.
Na zmiany, oczywiście.
Żartujesz sobie? Bo myślę, że to dobre.
- Ja też. - Pokażę ci gdzie to pasuje.
Na razie.
Och, ty!
O co chodzi?
Dowiedziałem się właśnie jaki jest powód tych wszystkich telefonów z Paramount.
To nie jest Madame co chcieli.
Chcieli wynająć jej samochód.
Co?
No to, do widzenia, Normo. Zobaczymy co się da zrobić.
Nie martwię się. Wszystko będzie dobrze.
Stary zespół znowu razem. Nic nas nie powstrzyma.
Stary zespół. Taak.
- Do widzenia, moja droga. - Do widzenia, panie DeMille.
- Jak poszło? - Nie mogło pójść lepiej.
Praktycznie ustalone.
Musi skończyć ten film ale mój będzie następny.
Zadzwoń do Gordona Cole.
Powiedz mu żeby zapomniał o jej aucie.
Powiedz mu, że może zdobyć inny stary samochód gdzieś indziej.
Kupię mu pięć starych samochodów jeżeli potrzeba.
Po tym...
nastąpiła inwazja ekspertów od piękności w jej domu przy Sunset Boulevard.
Przeszła przez bezlitosną serię zabiegów.
Zupełnie jak trening lekkoatletyczny przed olimpiadą...
liczyła każdą kalorię...
szła do łóżka każdej nocy o 9.
Była całkowicie zdesperowana do bycia gotową...
gotową na te kamery, które nigdy nie będą kręcić.
- Joe, kochanie, jesteś tam? - Tak, Normo.
Nie odwracaj się. Czytaj dalej.
Przyszłam żeby powiedzieć dobranoc.
Nie chcę żebyś mnie widział. Nie jestem atrakcyjna.
- Dobranoc. - Od wtorku straciłam pół funta.
Dobrze.
Martwię się o linię mojego podbródka.
- Te kobiety zrobiły z tym cud. - To dobrze.
Lepiej idź do łóżka.
Myślę, że poczytam trochę dłużej.
Wychodziłeś wczoraj w nocy, tak Joe?
- Czemu tak mówisz? - Chcę wiedzieć.
Miałam koszmar i krzyczałam na ciebie. Nie było cię tu, gdzie byłeś?
- Wyszedłem na spacer. - Nie. Wziąłeś auto.
Dobrze, pojechałem na spacer.
Chyba nie chcesz żebym się czuł zamknięty w tym domu.
Oczywiście, że nie, Joe.
Nie chcę być sama teraz kiedy jestem w tym okropnym napięciu.
Moje nerwy są w strzępach.
Wszystko o co cię proszę to żebyś był odrobinę cierpliwy i uprzejmy.
Nic nie zrobiłem.
Oczywiście.
Nie pozwoliłabym ci.
Dobranoc, kochanie.
Tak...
Rżnąłem głupa każdego wieczoru.
Czułem się jakbym znowu miał 12 lat i wymykał się z domu...
żeby zobaczyć gangsterskie filmy.
Ale tym razem nie po to żeby zobaczyć film...
tym razem żeby jakiś napisać.
Moja historia, którą Betty wydobyła ciągle chodziła mi po głowie...
jak tuzin lokomotyw.
Więc zaczęliśmy nad tym pracować, we dwoje...
nocami kiedy studio było wymarłe...
na górze w jej małej biurowej dziupli.
Dostałam najzabawniejszy list od Artiego.
Lało każdego dnia od kiedy przyjechali do Arizony.
Zmienił cały scenariusz pod deszcz i nakręcili już połowę.
Teraz wyszło słońce. Nikt nie wie kiedy wrócą.
- Dobrze. - Co w tym jest dobrego?
Tęsknię za nim bardzo.
Myślę, że to dobry dialog. Chwyci.
- Tak? - Jasne.
Szczególnie z muzyką w tle, usypiającą wszystkich.
Czy czasem nienawidzisz siebie?
Cały czas.
Nie, poważnie, to naprawdę dobre.
To zabawa z tobą pisać.
Dzięki.
Kim jest Norma?
Kim jest kto?
Przepraszam. Zwykle nie czytam prywatnych papierośnic.
A, to.
To od mojej przyjaciółki.
Pani w średnim wieku.
Bardzo niemądrej i bardzo hojnej.
Rzeczywiście. To szczere złoto.
Dałem jej pewną radę na temat idiotycznego scenariusza.
Och, stara znajoma historia.
Pomogłeś staruszce przejść przez zatłoczoną ulicę.
I okazało się, że jest multimilionerką...
i zostawia ci wszystkie pieniądze.
To jest problem z wami z działu czytania... znacie wszystkie fabuły.
Myślę, że zrobisz korektę strony dziesiątej w czasie gdy zagotuje się woda.
- Dobrze? - dobrze.
Czasami gdy utknęliśmy...
robiliśmy małą rundkę po uśpionej okolicy.
Nie rozmawiając za dużo...
wędrując uliczkami pomiędzy scenografiami...
albo przez scenografie przygotowywane na kolejny dzień zdjęć.
Prawdę mówiąc...
na jednym z tych spacerów powiedziała mi o swoim nosie.
Spójrz na tę ulicę.
Wszędzie tektura, wszędzie głucho, wszystko udawane, wszystko odzwierciedlone.
Wiesz, lubię ją bardziej niż jakąkolwiek ulicę na świecie.
Może dlatego, że zwykle bawiłam się tu kiedy byłam dzieckiem.
Co byłaś dziecięcą aktorką?
Nie urodziłam się dwa bloki od tego studia...
dokładnie na Lemon Grove Avenue.
Mój ojciec był tu kierownikem elektryków zanim nie umarł.
- Mama wciąż pracuje w garderobie. - Drugie pokolenie co?
Trzecie. Babcia była kaskaderką w Pearl White.
Pochodzę z filmowej rodziny.
Oczywiście chcieli żebym została wielką gwiazdą...
więc przez dziesięć lat brałam lekcje gry dramatycznej, dykcji, tańca.
Później studio zrobiło test. Cóż nie spodobał się im mój nos.
Lekko pochylony w tę stronę.
Więc musiałam iść go wyprostować.
Zrobili więcej testów i bardzo się im podobał mój nos.
Tyle że nie podobało się im jak gram.
- Świetna robota. - W rzeczy samej.
Kosztowało $300.
To najsmutniejsza rzecz o jakiej słyszałem.
Ależ skąd. Nauczyło mnie to trochę rozsądku.
Dostałam pracę w dziale przesyłek a teraz czytam.
Przyznaj się, Betty.
W nocy pewnie płaczesz za tymi utraconymi zamkniętymi, galowymi premierami.
Wcale. Co złego jest w byciu po drugiej stronie kamery?
To naprawdę bardziej zabawne.
Trzy pozdrowienia dla Betty Schaefer.
- Teraz pocałuję ten twój nosek. - Jeżeli pozwolisz.
Mogę powiedzieć, że pachniesz naprawdę wyjątkowo?
To pewnie mój nowy szampon.
To nie szampon.
To coś jak świeżo wyprane lniane chustki...
jak samochód prosto z fabryki.
- A tak w ogóle to ile masz lat? - Dwadzieścia dwa.
Bystra dziewczynka.
Nie ma to jak mieć 22 lata.
I czy mógłbym zasugerować, że jeżeli mamy kiedyś skończyć ten scenariusz...
to czy mogłabyś się trzymać co najmniej dwie stopy ode mnie?
Jeżeli tylko podejdę bliżej, zdejmij but i walnij mnie nim.
Wracajmy do stukania...
przez Washington Square.
Co to jest, Max?
Chcesz umyć samochód?
Szpiegujesz sobie po godzinach?
Musi pan być ostrożny przechodząc przez patio.
Madame może czuwać.
Czy pójście na górę schodami kuchennymi i rozebranie się po ciemku wystarczy?
Nie wnikam gdzie pan jeździ co noc.
Czemu nie?
Piszę scenariusz...
i zamierzam go skończyć nieważne jak.
To dlatego, że bardzo martwię się o Madame.
Jasne, że tak.
I nie pomagamy jej...
karmiąc ją kłamstwami coraz więcej kłamstw, przygotowania do filmu.
Co się stanie kiedy sie dowie?
Nie dowie się nigdy.
To już moje zadanie, i było przez długi czas.
Musi pan zrozumieć...
Odkryłem ją kiedy miała 16 lat.
Zrobiłem z niej gwiazdę...
nie można dopuścić żeby została zniszczona.
Zrobiłeś ją gwiazdą?
Tak.
Reżyserowałem wszystkie jej wczesne filmy.
Było trzech młodych reżyserów dobrze się wtedy zapowiadających...
D.W. Griffith...
Cecil B. DeMille...
i Max Von Mayerling.
i zamieniła cię w służącego.
To ja poprosiłem o powrót, może się to wydawać upokorzeniem.
Mógłbym kontynuować karierę.
Jednak to było nie do zniesienia kiedy ode mnie odeszła.
Widzi pan...
Byłem jej pierwszym mężem.
Jesteś tu, Joe.
Kiedy wróciłeś?
Och, Joe, gdzie byłeś?
Czy to kobieta?
Wiem, że to kobieta. Kim ona jest?
Czemu nie mogę cię spytać?
Muszę wiedzieć.
O co chodzi?
Betty, obudź się. Czemu się tak we mnie wpatrujesz?
Och, tak? Przepraszam.
Co się z tobą dzieje dzisiaj?
Co to jest?
Coś mi się przypomniało. Nie chcę o tym mówić.
Czemu nie?
Po prostu nie chcę.
Co ci się przypomniało?
No dalej, powiedz.
Czy to o mnie?
Nie ma o czym mówić.
Spójrzmy temu w oczy, cokolwiek to jest.
Dostałam telegram od Artiego.
Od Artiego?
Coś nie tak?
Chce żebym przyjechała do Arizony.
Napisał, że można tam wziąć ślub już za dwa dolary.
To byłaby pewna oszczędność na miesiąc miodowy.
No to czemu nie?
Możemy skończyć scenariusz przed czwartkiem.
Przestań płakać. Wychodzisz za mąż. To czego chciałaś.
Nie chcę teraz.
- Dlaczego nie? Nie kochasz Artiego? - Oczywiście, że go kocham.
Zawsze będę.
Ale już nie jestem w nim zakochana to wszystko.
Co się stało?
Ty.
Nie mogłem stawić czoła faktom...
zanim znowu nie wróciłem do siebie.
Tak to się miało.
Przyszłość Betty Schaefer w moich rękach.
Betty Schaefer, zaręczona z Artim Greenem...
najmilszy gość jaki kiedykolwiek żył...
a ona była zakochana we mnie.
We mnie.
Była głupia, że nie wyczuła że coś ukrywałem...
a ja byłem draniem, że jej o tym nie powiedziałem.
Ale przecież nie można mówić takich rzeczy komuś za kim się szaleje.
Może nigdy nie będę musiał.
Może mógłbym się uwolnić od tego, uwolnić od Normy.
Może mógłbym wytrzeć ten cały brud z mojego życia.
Słycham? Czy to Gladstone 9-2-8-1?
Mogę rozmawiać z panną Betty Schaefer?
Musi już być w domu.
Znowu ta dziwnie brzmiąca kobieta.
No, co to jest, w każdym razie?
Tu Betty Schaefer.
Proszę mi wybaczyć, że dzwonię tak późno...
ale poczuwam się w obowiązku.
Chodzi o pana Gillisa. Zna go pani.
Właściwie ile pani o nim wie?
Gdzie mieszka?
Jak żyje?
Z czego żyje?
Kim pani jest?
Czego pani chce? Co to panią obchodzi?
Panno Schaefer...
Staram się oddać pani przysługę.
Staram się pani oszczędzić dawki smutku.
Być może jest pani za młoda żeby podejrzewać, że istnieją mężczyźni takiego pokroju.
Nie wiem co pani powiedział ale nie mieszka z krewnymi.
Ani z przyjaciółmi, w normalnym rozumieniu tego słowa.
Cóż, proszę go spytać.
Proszę go znowu spytać.
Tak jest, Betty. Zapytaj mnie.
Tu Joe.
Gdzie jesteś? O co w tym wszystkim chodzi?
A może, lepiej czemu nie przyjedziesz i nie zobaczysz sama.
Adres to 10086...
Sunset Boulevard.
Nie bądź na mnie zły, Joe.
Zrobiłam to bo cię potrzebuję.
Potrzebuję cię jak nigdy przedtem nie potrzebowałam.
Spójrz na mnie.
Spójrz na moje ręce. Spójrz na moją twarz.
Spójrz mi głęboko w oczy.
Jak mogę wrócić do pracy jeżeli marnuję się w tych mękach?
Nie wiesz przez co przechodzę przez te ostatnie tygodnie.
Kupiłam sobie rewolwer. Naprawdę.
Stałam przed tym lustrem ale nie mogłam się zmusić żeby to zrobić.
Stałam tam tylko.
Okrzycz mnie!
Uderz mnie, ale nie nienawidź mnie!
Powiedz, że mnie nie nienawidzisz, Joe!
Tutaj jest 10079, Connie.
To musi być gdzieś tutaj.
Betty, pozwól mi z tobą iść proszę.
Nie, tak będzie dobrze.
Co zamierzasz zrobić, Joe? Co zamierzasz zrobić?
W porządku, Max. Zajmę się tym.
Cześć, Betty.
Nie wiem dlaczego tak się boję, Joe.
- Czy to coś okropnego? - Wejdź dalej.
Byłaś kiedykolwiek w tych staro-hollywoodzkich pałacach?
Ten jest z czasów kiedy robili 18,000 tygodniowo netto.
Ostrożnie na tych płytkach. Są śliskie.
Valentino zwykł tu tańczyć.
- To tutaj mieszkasz? - Tak jakby.
- Czyj to dom? - Jej.
- Czyj? - Tylko się rozglądnij.
Jest tu jej sporo wszędzie wkoło.
Jeżeli nie pamiętasz twarzy, pewnie słyszałaś nazwisko...
Norma Desmond?
To Norma Desmond mówiła przez telefon?
Napijesz się czegoś? Tu zawsze jest szampan z lodu.
Sporo kawioru.
- Dlaczego zadzwoniła do mnie? - Zazdrość.
Widziałaś kiedyś tyle rupieci?
Ma sufit z Portugalii.
I spójrz na to.
Jej własne kino.
Nie przyszłam tu żeby oglądać dom.
A co z Normą Desmond?
O tym właśnie próbuję ci powiedzieć.
To wielki dom.
Osiem sypialni.
Przeciekający kran w każdej łazience.
Kręgielnia w piwnicy.
Pusto tu...
więc wzieła sobie towarzystwo.
Bardzo prosty układ.
Starsza zamożna kobieta, której się dobrze powodzi.
Młody mężczyzna, któremu nie powodzi się tak dobrze.
- Możesz sobie to sama wyobrazić? - Nie.
Dam ci parę więcej wskazówek.
Nie!
Nie słyszałam o tym.
Nie było tych telefonów i nigdy nie byłam w tym domu.
Teraz zabierz swoje rzeczy i wynośmy się stąd.
Wszystkie moje rzeczy?
Wszystkie moje 18 garniturów moje buty od szewca...
i sześć tuzinów koszul i mankietów...
i platynowy brelok do kluczy i papierośnicę?
Chodź, Joe.
Chodź gdzie?
Z powrotem do jednoosobowego mieszkania, na które mnie nie stać?
Z powrotem do pisania, które może się sprzedać ale pewnie nie?
Jeżeli mnie kochasz, Joe...
Słuchaj, słonko, bądź praktyczna.
Mam tu dobry układ.
Długoterminowy kontrakt bez możliwości wyboru.
Lubię to takim.
Może nic cudownego.
Cóż...
tobie z Artim może być cudownie.
Nie mogę na ciebie więcej patrzeć, Joe.
A może lepiej poszukać wyjścia?
Tędy, Betty.
Powodzenia, Betty.
Możesz skończyć ten scenariusz w drodze do Arizony.
Jak już wrócicie z Artim, jeżeli będziecie mieć ochotę na pływanie...
tutaj jest basen.
Dziękuję, kochanie.
Dziękuję, Joe.
Mogę wejść, Joe?
Przestałam płakać.
Znowu czuję się dobrze.
Powiedz mi, że się nie gniewasz.
Powiedz mi wszystko jak było, Joe.
Co robisz, Joe?
Co robisz?
Pakuję się.
Odchodzisz ode mnie.
Tak jest, Normo.
Nie nie odchodzisz.
Max! Max!
Dziękuję, że pozwoliłaś mi nosić taką gustowaną garderobę...
i że pozwoliłaś mi używać tych rzeczy.
Reszta biżuterii jest w górnej szufladzie.
- To twoje, Joe. Dałam ci to. - I wziąłbym to bez wahania.
Tyle że to jest zbyt szykowne żeby z tym siedzieć za biurkiem w Dayton, Ohio.
To jest nic!
Możesz mieć co tylko chcesz. Czego chcesz?
Pieniędzy?
Norma, wyrzucasz to w błoto.
Nie nadaję się do tej pracy. Już nigdy.
Nie możesz odejść!
Max! Max!
Nie mogę stawić czoła życiu bez ciebie.
Wiesz, że nie boję się umrzeć.
To między tobą i tobą.
Myślisz, że zmyśliłam to o broni, tak? Dobrze.
Widzisz?
Nie wierzyłeś mi. Pewnie myślisz, że nie mam odwagi.
Och, jasne, jeżeli to byłoby dobrym ujęciem.
Nie obchodzi cię to. Ale setki tysięcy ludzi będzie obchodzić!
Och, obudź się, Norma. Zabiłabyś się dla pustej widowni.
Publiczność wyszła 20 lat temu.
- To kłamstwa! Ciągle mnie chcą! - Ależ skąd!
A co z DeMille'em?
Starał się oszczędzić twoje uczucia.
Studio chciało tylko pożyczyć twój samochód.
Czego chciało?
DeMille nie miał serca żeby powiedzieć ci to. Nikt z nas nie miał serca.
To kłamstwo. Chcą mnie.
Dostaję codziennie listy.
Powiedz jej, Max.
Zrób jej przysługę. Powiedz jej, że nie będzie żadnego filmu.
Że nie ma żadnych listów od fanów opócz tych, które piszesz ty.
To nieprawda!
Max!
Madame jest największa gwiazdą ze wszystkich.
Zabiorę bagaże pana Gillis'a do samochodu.
Słyszałeś.
Jestem gwiazdą.
Norma, jesteś kobietą po piećdziesiątce. Dorośnij.
Nie ma nic tragicznego w byciu w wieku 50 lat...
nic, chyba że starasz się mieć znowu 25.
Jestem największą gwiazdą ze wszystkich.
Żegnam, Norma.
Nikt nigdy nie zostawia gwiazdy.
To jest to co czyni gwiazdę.
Gwiazdy są bezwiekowe...
czyż nie?
Cóż, to już widzieliście.
Znowu do basenu...
tego, którego tak chciałem.
Świta już, musieli już obfotografować mnie z tysiąc razy.
Wzięli haki do gałęzi z ogrodu i zaczęli mnie wyciągać...
delikatnie jak nigdy.
Zabawne jak delikatni mogą być ludzie kiedy już jesteś martwy.
Położyli mnie na brzegu jak upolowane dziecko wieloryba...
i zaczęli oceniać zniszczenia...
tylko dla archiwum.
W końcu reszta się zleciała...
gliny, dziennikarze, sąsiedzi, przechodnie.
Tyle gapiów ile zwykle jest w Los Angeles...
kiedy otwierają supermarket.
Nawet goście z kroniki filmowej wpadli rozwrzeszczani.
Był tu przedmiot, z którego każdy mógł mieć ubaw.
Bezduszny.
A co zamierzali zrobić z Normą?
Jeżeli nawet sprawa trafi do sądu...
zbrodnia w afekcie, chwilowa niepoczytalność...
te nagłówki zabiją ją.
"Zapomniana gwiazda rzeźnikiem."
"Wiekowa aktorka."
"Wczorajsza królowa Glamour."
Biuro koronera?
Chcę rozmawiać z koronerem.
Kto jest na linii?
Ja! Spadaj. To jest ważniejsze.
Biuro miejskiego Timesa? Hedda Hopper mówi.
Mówię z sypialni Normy Desmond.
Nie kłopocz się z przepisywaniem. Bierz to jak leci.
Gotowy?
O świcie w domu morderstwa...
Norma Desmond, sławna wczorajsza gwiazda...
jest w stanie zupełnego szoku umysłowego.
Kurtyna milczenia zdaje się ją otaczać.
Siedzi w jedwabnym buduarze w jej domu na Sunset Boulevard...
Czy to była nagła kłótnia? Były między wami wcześniej jakieś problemy?
Jeżeli to była kłótnia jak znalazła się tu broń?
Ten facet... Kiedy spotkała go panie pierwszy raz?
Skąd przyszedł? Kto to jest?
Nienawidziła go pani?
Czy myślała pani wcześniej o zrobieniu czegoś takiego?
Czy kradzież ma coś z tym wspólnego?
Czy złapała go pani na kradzieży albo odkryła, że coś ukradł?
Ludzie z kroniki są tutaj z kamerami.
Powiedz im żeby sobie poszli popuszczać latawce. Nie ma czasu na kamery.
Teraz, panno Desmond, czy jest coś o czym chciałaby nam pani powiedzieć?
Kamery?
Co się dzieje, Max?
Kamery przybyły.
Tak?
Powiedz panu DeMille, że zaraz będę na planie.
Co jest?
Cóż, to jedyny sposób na to żeby zeszła na dół.
Podstawcie samochód na zewnątrz.
Dobrze.
Wszystko będzie gotowe, Madame.
Dziękuję, Max.
Panowie mi wybaczą...
ale muszę być gotowa na moją scenę.
- Co się tam dzieje na górze? - Czemu ona to robi?
Czy jest przyznanie się?
- Wszystko przygotowane, panowie? - Tak jakby.
- Światła gotowe? - Wszystko ustawione.
Wszyscy cicho!
Światła!
Jesteś gotowa, Norma?
Co to za scena?
Gdzie ja jestem?
To schody pałacu.
A, tak.
Tak.
Tam w dole...
czekają na księżniczkę.
Jestem gotowa.
W porządku.
Kamery.
Akcja!
Więc włączyli w końcu te wszystkie kamery.
Życie może być dziwnie miłosierne...
ulitowało się nad Normą Desmond.
Marzenie, którego się tak kurczowo trzymała...
w końcu się ziściło.
Nie mogę grać do końca tej sceny. Jestem zbyt szczęśliwa.
Panie DeMille, czy będzie miał coś przeciwko jeżeli powiem parę słów?
Dziękuję.
Chciałabym wszystkim powiedzieć jaka jestem szczęśliwa, że z powrotem jestem w studio...
znowu robiąc film!
Nawet nie wiecie jak bardzo mi było brak was wszystkich.
Obiecuję, że już nigdy was nie opuszczę.
Bo po Salome zrobimy następny film...
i następny film!
Widzicie, to jest moje życie.
I zawsze będzie
Nie będzie nic innego.
Tylko my...
i kamery...
i ci wspaniali ludzie tam w ciemnościach.
Dobrze, panie DeMille, jestem gotowa na moje zejście.